امام صادق عليه السّلام فرمودند : موسي نه نشانه و معجزه داشت : [ هجوم ] ملخ و كنه و قورباغه ، تبديل شدن آب نيل به [ خون ، ] باريدن [ سنگ ، ] شكافتن دريا ، عصا و يد بيضاء . « 1 » همچنين آن حضرت فرمودند : مقصود از « شاطىء الوادى الايمن » كناره‌هاي فرات است و مقصود از « البقعة المباركة » كربلا است و معناي « شجره » پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است . عياشي روايت نموده است كه هنگامي كه موسي و هارون براي ابلاغ فرمان خداوند نزد فرعون رفتند فرعونيان مىتوانستند كه آن‌دو را بكشند ولي فرعون به آنان مهلت داد تا سخن خويش را ميان ساحران اثبات كنند و اين كار فرعون به خاطر حلال‌زادگياش بود . « 2 » امام حسن عسگري عليه السّلام فرموده‌اند : هنگامي كه بني اسرائيل به ساحل دريا رسيدند خداوند به موسي وحي فرمود كه به بني اسرائيل بگو : به يگانگي من و نبوت محمد بن عبد اللّه و ولايت علي بن ابيطالب قرار كنند و بگويند : خدايا ، به حق اين دو نفر ما را از آب بگذران . هنگامي كه موسي اين سخنان را به بني اسرائيل گفت آنان گفتند : تو مىداني ما تنها به خاطر ترس از فرعون با تو همراه شده‌ايم و ما اين كلمات نامفهوم را بر زبان جاري نميكنيم . در اين ميان شخصي [ باايمان ] به نام كالب بن يوحنا گفته‌هاي موسي را بر زبان آورد و وارد رود شد و بر روي آب حركت كرد تا به خشكي رسيد و دوباره نزد موسي بازگشت و از بني اسرائيل خواست كه از پيامبر خدا فرمان برند . با اين حال بني اسرائيل زير بار نرفتند و موسي نام حضرت محمد و حضرت علي را بر زبان آورد و با عصايش بر آب كوبيد و ناگهان راهرويي عظيم تا آنسوي رود پديد آمد . باز هم بني اسرائيل بهانه آورده گفتند : زمين گل‌آلود است و ما وارد رود نميشويم . موسي ديگربار خداوند را بر محمد و آلش سوگند داد ، كف

--> ( 1 ) . « خصال » صدوق ص 423 . ( 2 ) . تفسير عياشى ، ص 24 .